Mostrando entradas con la etiqueta Chrocoicephalus ridibundus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Chrocoicephalus ridibundus. Mostrar todas las entradas

miércoles, 24 de diciembre de 2025

La gaviota reidora (Chrocoicephalus ridibundus) va a menos en toda Europa: aquí necesitamos saber cuántas quedan en invierno / Antxeta mokogorria (Chroicocephalus ridibundus) behera doa Europa osoan: hemen neguan zenbat geratzen diren jakin behar dugu.


Conocer cuántas gaviotas reidoras pasan el invierno en la costa vasca es fundamental para entender cómo se encuentra la especie y tomar decisiones de conservación acertadas. Para mejorar estas estimaciones, un equipo de ornitólogos hemos puesto en marcha un nuevo método de censo que resulta más preciso que el tradicional recuento internacional de aves acuáticas que se realiza cada enero.
Un comportamiento que lo hace posible;
Las gaviotas reidoras tienen una costumbre muy marcada: al caer la tarde abandonan los estuarios y se marchan al mar para pasar la noche. Aprovechando este patrón, el nuevo protocolo propone realizar los censos durante la hora previa al ocaso, justo en el punto donde las aves salen hacia el mar.
El resultado es muy claro: el 65% de las gaviotas se marcha en los últimos 15 minutos antes de anochecer, un momento clave para obtener un recuento fiable.
¿Qué nos dicen los números?
Los datos muestran diferencias importantes entre estuarios: desde unos 50 individuos en Ondarroa hasta más de 1.200 en el Abra.
Si miramos toda la costa vasca, las estimaciones fueron:
2020/21: 3.213 gaviotas reidoras
2022/23: 2.274 (sin censar el Oria)
2023/24: 2.725
Las variaciones entre años no son significativas, lo que apunta a una población bastante estable.
Además, el análisis estadístico confirma que el método es muy repetible y fiable (0,80), algo esencial para cualquier protocolo de seguimiento.
Un complemento, no un sustituto;
Este nuevo sistema ofrece una imagen más ajustada de la población invernante de gaviota reidora, pero no pretende reemplazar el censo internacional de enero, que sigue siendo imprescindible gracias a su larga serie histórica. La idea es sumar información y mejorar el conocimiento de la especie.
Un método que puede ir más allá;
El protocolo no solo es útil para la costa vasca: también puede aplicarse en otras zonas donde la especie pasa el invierno e incluso adaptarse a otras aves que tengan un comportamiento similar de salida masiva al mar al atardecer. Si quieres consultar el artículo completo, puedes hacerlo aquí. Juan Arizaga, Asier Aldalur, Amaia Alzaga, Joseba Amenabar, Óscar Carazo, Alexander Carriel, Sergio Delgado, Aitor Galarza, Nekane García, José L. Pacheco, Julio Ruiz, Emilio Salvatierra, David Santamaría, Gorka Valdés, Alfredo Valiente, Nere Zorrozua, Jon Zubiaur

Antxeta mokogorria (Chroicocephalus ridibundus) Euskal kostaldean: horrela funtzionatzen du neguko zentsu berriak
Euskal kostaldean negua igarotzen duten antxeta mokogorriak zenbat diren jakitea funtsezkoa da espeziearen egoera ulertzeko eta kontserbazio‑neurri egokiak hartzeko. Estimazio horiek hobetzeko, ornitologo talde batek zenbaketa‑protokolo berri bat jarri dugu martxan, urtarrilean egiten den hegazti urtar negutarren nazioarteko zenbaketa tradizionala baino zehatzagoa dena.
Portaera berezi bat aprobetxatuz;
Antxeta mokogorriek ohitura oso markatua dute: iluntzean estuarioak uzten dituzte eta gaua itsasoan pasatzen dute. Portaera hori baliatuta, protokolo berriak proposatzen du zenbaketak ilunabar aurreko orduan egitea, hegaztiak itsasorantz irteten diren puntuan bertan. Emaitza argia da: Antxeten %65 azken 15 minutuetan irteten da, ilunabar aurreko tarte erabakigarrian.
Zer esaten digute datuek?
Estuarioen artean alde handiak daude: Ondarroan 50 ale inguru, eta Abra inguruan 1.200 baino gehiago. Euskal kostalde osoa kontuan hartuta, estimazioak honakoak izan dira:
2020/21: 3.213 Antxeta mokogorri
2022/23: 2.274 (Oria estuarioa zenbatu gabe)
2023/24: 2.725
Urteen arteko aldeak ez dira esanguratsuak, eta horrek populazio nahiko egonkorra iradokitzen du. Gainera, analisi estatistikoak erakusten du metodoa oso errepikakorra eta fidagarria dela (0,80), jarraipen protokolo batean ezinbestekoa den ezaugarria.
Osagarri bat, ez ordezkapen bat;
Sistema berriak kaio hankahoriaren neguko populazioaren irudi zehatzagoa ematen du, baina ez du ordezkatu nahi urtarrileko hegazti urtarren nazioarteko zenbaketa, serie historiko luze eta baliotsua duelako. Helburua argia da: informazioa gehitzea, ez ordezkatzea.
Harago joan daitekeen metodoa
Protokoloa ez da Euskal Kostaldera mugatzen: espezieak negua igarotzen duen beste eremu batzuetan ere erabil daiteke, eta antzeko portaera duten beste hegazti batzuetara egokitu liteke. Artikulu osoa irakurri nahi baduzu, hemen duzu eskuragarri. Juan Arizaga, Asier Aldalur, Amaia Alzaga, Joseba Amenabar, Óscar Carazo, Alexander Carriel, Sergio Delgado, Aitor Galarza, Nekane García, José L. Pacheco, Julio Ruiz, Emilio Salvatierra, David Santamaría, Gorka Valdés, Alfredo Valiente, Nere Zorrozua, Jon Zubiaur

jueves, 20 de febrero de 2020

Arcachon-eko badia kaio txikietaz gozatzeko leku ezin hobea da

Ameriketako Delaware kaioa (Delaware kaioa), Kaio mokohoria (Larus Canus), Antxeta buru beltza (Larus melanocephalus)  edo Antxeta moko gorri (Chrocoicephalus ridibundus) ugari ikusi genituen bertan

Delaware kaio Amerikarrari dagokionez pare bat ale urtero etortzen dira Arcachon-eko badiara negua igarotzera. 

Europako kaio moko horiek ez bezala, Delaware kaioek Amerikarra izateaz gain, begi argiak izaten dituzte.

Beste berezitasuneko bat, hegal puntako orban txurian du, Europar kaio moko horiak askoz ere haundiagoa izaten du.

Delaware kaioetako batek Arcachoneko hondartza ingurua izaten du bere neguko bizi leku gogokoena, guk behintzat, urtero inguru horretan ikusi izan degu.

 
Eta Arcachon-eko badiako kaio mokohorieri dagokionez, Euskal kostaldean ikusten diren ale bakanekin  alderatuz kopuru haundiak pasatzen duten negua bertan.

Ideia bat egite aldera, laku txiki batean 116 kaio mokohori batera ere zenbatzera iritxi ginen.

Europa iparraldean kaio arrunta izan arren, hegoaldera jeitxi ahala kopurua gutxitzen juaten da eta Arcachoneko badia izango da seguruenik, hego-mendebaldeko Europan talde haundienak elkartzen diren tokia.

Kaio mokohoria Arcachondik behera oso kaio bakana da, euskal herriko kostaldean ale gutxi batzuk bakarrik ikusi ditugu negu honetan. 

Sakonera gutxiko ur geldiak izaten ditu oso gogoko hegazti honek eta euskal kostaldeko hezegune gehienak ondatuta ditugunez, Arcachoneko badia bezalako ingurunetan aurkitzen dute babes hobeagoa kaio hauek.

Ur geldi hauetan bilatzen dituzte elikagaiak hegazti hauek, batez ere arrai txiki, narrazti, intsektuetaz elikatzen dira.

Antxeta moko gorriek kaio mokohoriaren antzeko habitata du gustokoen, bainan hauek kaio mokohoriak ez bezala ugariak dira gure hezegune degradatu eta kaietan.

Antxeta moko gorriak Itsasora, lotara bakarrik joan izan oi dira, ibai batean zenbat ale dauden zenbatzeko modurik errazena, ilunabarrean ibaia itsasoratzen den gunean zenbatzen jartzea da. Egunean zehar gustorago ibiltzen dira ibaietan edo ur geza izaten den ingurunetan.

Kaio txikiekin bukatzeko, Antxeta buru beltzak falta zaizkigu; 

Orain arteko beste kaio txiki hauek ez bezala, hauek itsaso zabala dute gustoko elikatzeko, bainan atseden artzeko erabiltzen dituzte hezegune edo marearteko inguruneak.


Negu partean Antxeta burubeltzek burua zuria izaten dute udaberriak aurrera egin ahala beltza jartzen zaie. Otsailean gaudela kontuan izanin, batzuei yada beltza jartzen ari zaien bitartean beste batzuek oraindik zuria mantentzen dute.

Bukatzeko, Gabriel Martin Maldrildarrarekin batera Arcachoneko laku batean ateratako argazkia duzue, atzekaldean ikusten diren kaio txiki horiek kaio moko horiak ziren gehienak.


lunes, 20 de enero de 2020

Antxeta mokogorriaren (Chrocoicephalus ridibundus) edertasuna, naturak eskeintzen digun altxor horietako bat

Antxeta mokogorriek negua igarotzen dute Euskal herri zein kantauri ixuri aldeko kostaldean, bainan udaberria iristean hemendik denek alde egiten dute Europa ipar zein ekialdera kumatzera. Gure artean, ibai, kaia zein paduretan negua igarotzen duten kaio edo antxeta arruntenetakoak izanik, askotan ez diogu bere lumajearen aldaketei asko erreparatzen. Hemen neguaren zatirik haundiena neguko lumajearekin igarotzen badute ere hemendik aurrera, udaberria gerturatzen hasi den heinean, batzuk eztei aurreko lumaje ederrarekin azaltzen hasi zaizkigu. Hori dela eta orain da garairik onena beraien eztai aurreko lumaje ederretaz gozatzeko. Sarritan garrantzia argi asko egiten duten gauzei edo momentuko anedoktei ematen diegu, baina ez gara ohartzen egunerokotasunean izugarrisko  altxorrak ditugula, horietako bat antxeta mokogorriaren eztei aurreko lumaje liraina izango litzateke. Naturak eskeintzen digun beste altxor horietako bat.


Antxeta moko gorri batzuk eraztunduta etortzen direnez, badakigu beraien jatorria zein den. Ale hau Bilboko alde zaharraren ondoan ikusi zuen lehengo astean Emilio Salvatierrak eta eraztunaren bidez orain dela hiru urte Polonian anillatua izan dela jakin izan degu.
Eraztuna gertuagotik ikusita.
beste hau berriz Pasaiako badian zebilen lehengo astean eta hau ere Polonian eraztundutakoa dela jakin izan degu. Hau oraindik neguko lumajearekin dago.













lunes, 24 de agosto de 2015

Ya comenzó el festival de gaviotas por la costa vasca

El grueso de las gaviotas invernantes ya han empezado a llegar a la costa cantábrica, por lo tanto estos días de agosto están siendo muy bonitos para disfrutar de los plumajes juveniles de las gaviotas.(En las fotografías de abajo podéis ver una muestra de ello). Entre las gaviotas mas comunes, la primera Gaviota patiamarilla anillada en el mediterráneo la ví el 4 de agosto, el primer gavión anillado en el norte de Europa el 8 de agosto y la primera Gaviota sombría juvenil el 15 de agosto y entre las gaviotas pequeñas las Gaviotas reidoras y cabecinegras empezaron a llegar a principios del mes de julio.   
Gaviota patiamarilla (Larus michahellis lusitanius) con plumaje juvenil

Gaviota cabecinegra (Larus melanocephalus) con plumaje juvenil

Gaviota reidora (Chrocoicephalus ridibundus) con plumaje juvenil

Gaviota sombría ( Larus fuscus graellsii) con plumaje juvenil

Gavión ( Larus marinus) con plumaje juvenil
Otra muestra de Gaviotas cabecinegras (Larus melanocephalus) juveniles








Otra muestra de Gaviotas reidoras (Chrocoicephalus ridibundus) juveniles











 Otra muestra de Gaviotas sombrías (Larus fuscus graellsii) juveniles



 Otra muestra del Gavión (Larus marinus) juvenil


 Otra muestra de Gaviotas patiamarillas (Larus michahellis lusitanius) juveniles


















































Gaviotas patiamarillas anilladas en Delta del Ebro y observadas a principio del mes de agosto en Getaria (Gipuzkoa)



Gavíon (Larus marinus) anillado en Normandia (Francia) y observado a mediados de agosto en Ziburu (Lapurdi) 
Este otro gavión fué anillado en la isla Isaro de Bizkaia y es un asiduo del puerto de Ondarroa